Verhalen:
Uit het boek "Het belang van borstvoeding"
15. Gerrit de glazenwasser
De fout van 1985 zouden we niet meer maken...In de Elfstedentocht van 1985 hadden we veel te veel kleren aan, terwijl het maar net rond de nul was.Dat het in de “tocht der tochten” een jaar later in 1986 ander weer zou kunnen zijn, was even niet in ons op gekomen....Het zonnetje kwam net een beetje op, toen we rond zeven uur richting de Morra reden. Het was koud!! BITTERKOUD.Het was een gevoelstemperatuur van ongeveer twintig graden onder nul.Doordat het licht was geworden, kon ik pas zien met wie ik in de groep zat.De meesten kende ik wel.Ik zag dat Gerrit Molenaar er ook bij zat. Hij reed ook in een groen wedstrijdpak van onze sponsor Klaas Verweij. Gerrit de glazenwasser, noemden we hem meestal; gewoon, omdat hij glazenwasser van beroep was...... Gerrit herkende je altijd aan zijn wat incourante schaatsstijl. Maar op natuurijs was hij een kanjer.Het was koud, heel koud! We probeerden wat warm te blijven door de armen tegen het lijf aan te slaan, maar we hadden voor deze situatie gewoon te weinig kleren aan.“Koud hè, Gerrit” riep ik. “Ik sterf het af” riep hij terug, “er moet gauw wat gebeuren..” .’Wat heb jij onder je snelpak aan?”.
”Ik heb alleen maar een zweethemd er onder aan” riep Gerrit terug! Gelukkig had ik een zweethemd en een colletje aan, maar dat was ook nog te weinig.We reden koulijdend en zwijgend op Stavoren aan...Bij de bocht, waar we van het grote water af kwamen richting Stavoren, stonden verzorgers en begeleiders met etenszakjes klaar.Het gebeurde voor me en ik wist dat het ging gebeuren! Er stond een vrouw op het ijs, met een omhoog geheven wielershirt met een sponsornaam daarop, om aan haar man, die ook bij ons in de groep zat, te laten zien, dat zij daar met een etenszakje voor hem klaar stond......Ik hoorde Gerrit, die voor mij reed, bijna denken... Hij aarzelde ook geen moment en terwijl hij de vrouw voorbij schaatste, maakte hij met zijn hand een graaiende beweging naar achteren en rukte de vrouw het shirt uit haar handen.HET WAS EEN GEEL SHIRT.Als een haas trok hij het over zijn hoofd aan. Grijnzend keek hij mij aan en zei:“IK HEB HET NIET KOUD MEER.”Het drama voltrok zich 500 meter verderop. Daar stond namelijk een heel team met etenszakjes klaar van onze sponsor Klaas Verweij. Gretig probeerde Gerrit een etenszakje te pakken, maar nog sneller kreeg hij een tik op zin handen.HIJ WERD NIET ALS TEAMLID HERKEND IN ZIJN GELE WIELERSHIRT MET DE VERKEERDE SPONSORNAAM!Bij mij ging het wel goed, althans wat het etenszakje betreft, alleen verloor ik mijn handschoen door de heftige beweging van mijn arm......LET WEL, het was twintig graden onder nul!Er flitste twee mogelijkheden door mijn hoofd. Stoppen en mijn handschoen gaan halen en de aansluiting met mijn groep kwijt zijn, of doorrijden met kans op bevriezing van mijn hand....Ik koos voor de tweede optie en reed door, hopend op een wonder....Het wonder gebeurde; vijf kilometer verder, terwijl onze groep volle bak reed en ik wanhopig probeerde mijn hand warm te wrijven, hoorde ik een stem als van een engel uit de hemel...”RIEN, RIEN, JE HANDSCHOEN!”Ik keek achterom. Het was Dolle Dries! Bij de verzorgingspost was hij afgestapt, omdat hij door zijn enkel was gegaan met het klunen. Hij had mij de handschoen zien verliezen, had hem opgeraapt en tegen de omstanders gezegd: “Die ga ik wel even terug brengen!”Ik pakte snel mijn handschoen aan en riep: “JIJ KOMT IN MIJN TESTAMENT!” Dries draaide om en reed weer terug naar Stavoren.
© Rien de Roon
De verloren handschoen nu als trofee!