Een apart volkje

Marathonschaatsers zijn bikkels, waar de pijngrens toch heel ver ligt.Ze kunnen veertig km schaatsen maar 200 km is ook geen probleem.

Op een 400 m kunstijsbaan rijden ze de 100 ronden  met een perfecte techniek in net vijftig minuten.

Is er een week later een wedstrijd op bar slecht natuurijs van 100 of 200 km, dan rijden ze die ook zonder te zeuren.Een marathonschaatser past moeiteloos zijn slag aan, als de ijsomstandigheden dat vragen. Ze raggen over scheuren zonder te vallen en vallen ze toch dan verbijten zij de pijn en vechten ze zich weer terug naar de groep.Een marathonschaatser schaatst bij vijf graden boven nul en 25 graden onder nul.Gretha Smit domineert in de damesmarathons en eindigt voorin bij de mannen in de Elfstedentocht van 1997, maar pakt ook een medaille op de Spelen in Salt Lake City!Haar zus Jenita baart een kind en wordt een jaar later tussen alle schaatsmarathons door Nederlands Kampioen op de 5000 meter…….. Peter de Vries breekt alles wat er te breken is, de artsen geloven niet meer in een sportcarrière, maar Peter komt keihard terug, wint de cup en breekt tijdens de Elfstedentocht van 1997 zijn schouderblad en rijdt nu nòg als profschaatser met de besten mee.Apart volk die marathonneurs! Normale mensen worden na een hernia geheel of gedeeltelijk afgekeurd. Piet Kleine, Yep Kramer en Co Giling komen gewoon weer terug. Keihard!!!!Fausto de Marreiros en Marcel Kooy krijgen snijwonden aan hun been en daaruit voortvloeiend een klapvoet maar vervolgen hun carrière.Arnold Gaasenbeek en Hotze Zandstra krijgen zware bevriezingen aan hun voeten bij een 200 km schaatsmarathon in Kuopio in Finland. Er is sprake van gedeeltelijke amputatie. Een jaar later staan ze toch weer aan de start… Bijzondere mannen!!!!Jos Niesten was ook zo’n aparte. Beresterke vent, een beetje te laat met marathonschaatsen begonnen. IJzersterke rug, een zelfstandige tuinder, die altijd hard moest werken en daardoor een hardheid voor zichzelf had opgebouwd, die zijn weerga niet kent. Via de langebaan was hij bij het marathonschaatsen gekomen.Half december was er een selectiewedstrijd voor het N.K langebaan in Den Haag op de Uithof. De week daarvoor hadden we een selectie wedstrijd in Eindhoven gereden op de 3000 m. Jos en ik hadden daar ongeveer dezelfde tijd gereden. Rond de 4.24 wat in die tijd niet verkeerd was….De concurrentie bestond toen uit mannen als Jan Derksen, Klaas Vriend, Gerrit Woudenberg, Co Giling en Jos Pronk.In Den Haag moest ik op de 3000 m tegen Jos Niesten. Het was ijzig koud, want we zaten in een vorstperiode. Het schot viel en we startten voortvarend. Al snel lag ik aan de leiding en Jos, die een gelijkwaardige schaatser was, kwam geen moment langszij….Mijn eindtijd was 4.25, hoorde ik de speaker zeggen en Jos Niesten ……..4.52.   Gebogen uithijgend kwam hij langs mij gereden. “Niet goed hè, Jos?”  zei ik tegen hem. “Hoe kan dat nou, vorige week reed je veel beter. Ben je soms niet in orde?”Gedemoraliseerd keek hij mij aan: “Ik begrijp er ook niets van. Vorige week reed ik nog een goeie tijd. OF ZOU HET KOMEN DOOR DIE 100 KM WEDSTRIJD IN SPAARNEWOUDE, DIE IK VANMIDDAG  GEREDEN HEB?”