Verhalen:

Uit het boek "Het belang van borstvoeding"

12.  De disco

Heel veel schaatstrips heb ik in mijn schaatscarrière meegemaakt. Sommige helemaal top, andere flop. Dat heeft vooral te maken met de prestatie, die je neer zette, of met wat je tijdens die trip meemaakte.De interland, die wij schaatsten in Örebrö, Zweden, was wat prestatie betreft van een niet zo hoog gehalte, maar het avontuur was heel leuk…..Ik plaatste mij in Eindhoven op zondagavond op de 1500 meter met een tijd van 2.06…. Het moest vanuit mijn tenen komen, want ik had de avond daarvoor in Assen een loodzware marathon van honderd ronden gereden en op het podium gestaan voor de derde plek!Op Schiphol moest ik mij melden bij “De Appel”, een standaard afspreekpunt. Het was een gemêleerde groep met vier sprinters en vier allrounders. Henk Gemser was onze gelegenheidsploegleider, die normaal in die periode met de sprinters op pad was. We hadden het slechter kunnen treffen!Jos Valentijn was één van de betere sprinters met Miel Govaerts, die geen vrienden van elkaar bleken te zijn...Hermanus Moek en Ton Oudshoorn waren met mijn persoontje oudgedienden in het allround gebeuren. Harm v/d Pal was een talentvolle junior.Ton had het al helemaal naar zijn zin op Schiphol, want wij gingen naar het beloofde land!! ZWEDEN, HET LAND VAN DE MOOIE BLONDE VROUWEN........We vlogen naar Götenborg en vervolgens nog een paar uur met de bus naar Örebrö. Het was donderdag en nadat we ingecheckt waren in het hotel, wilden we na de lange reis wel even gaan inrijden op de ijsbaan. Henk vroeg aan de organisatie waar de ijsbaan was en hoe laat wij konden trainen. Maar tot onze verrassing was dat helemaal niet mogelijk.Wat bleek? De ijsbaan was een atletiekbaan, die nog ondergespoten moest worden.Op vrijdagavond was hij pas klaar en konden we eindelijk de stramme benen losrijden. Het ijs was bar slecht en zat vol scheuren, echt een natuurijsbaan. De organisatie beloofde, dat ze er alles aan zou doen om het ijs goed te krijgen voor de wedstrijd!Zaterdag op de eerste wedstrijddag was het ijs niet goed, maar dat lag ook aan het weer. Er was totaal geen ambiance. Heel weinig publiek. Een wedstrijd om gauw te vergeten.Toen we in het hotel terug waren en met de organisatie aan het banket hadden gezeten - waar geen enkele sporter op zit te wachten -  vroegen we aan Henk of we de stad in mochten. Hij had geen bezwaar, sterker nog hij ging zelf mee!We liepen het centrum van Örebrö in, op zoek naar een discotheek of andere uitgaansgelegenheid.Normaal hebben sporters voor dit soort dingen een fijne neus en kom je elkaar al snel in de leukste tenten tegen.Wat er die avond in Zweden aan de hand was, zal altijd een raadsel blijven, maar we liepen rond totdat we stalbenen hadden, zonder ook maar één leuke tent te ontdekken.Maar, toen we haast de moed hadden opgegeven, hoorden we in een straat luide muziek en geroezemoes van mensen.Het geluid kwam van een hoger gelegen étage. We keken elkaar verrast aan en zeiden: ”YES” eindelijk de disco gevonden!Achter elkaar liep onze groep de trap op naar boven.Dat zag er goed uit!  Een grote groep dansende en feestende mensen. Tafels rijk voorzien van smörrebröd en salades. Volop drank...... Te mooi om waar te zijn.Al snel zaten we volop in het feestgedruis. Sommigen dansten al met een Zweedse blonde. Ik keek eens rond en zag dat Henk Gemser nogal verhit met een paar Zweden stond te praten. Ik liep er op af, want als het sores wordt, steunen we elkaar door dik en dun.“Wat is er aan de hand, Henk?”  vroeg ik.Lachend zei hij: “WE ZITTEN FOUT. DIT IS GEEN DISCO, MAAR EEN PARTICULIER FEEST........De gastheer vroeg, wie wij waren en toen wij vertelden dat wij Hollandse schaatsers waren, op zoek naar wat vertier, was het ijs (om maar in vaktermen te blijven) snel gebroken.HET IS EEN ONVERGETELIJKE AVOND GEWORDEN.....

© Rien de Roon