Verhalen:
Uit het boek "Het belang van borstvoeding"
10. Marathontop betrapt!
Het was 16 februari en ik zat met een huis vol visite vanwege mijn verjaardag.De telefoon ging en ik dacht weer een felicitatie in ontvangst te moeten nemen. De stem aan de andere kant zei: “Met Mulder, Ron Mulder. Spreek ik met Rien de Roon, de marathonschaatser?”“Ja”, sprak ik wat twijfelachtig, want ik wist niet wie ik aan de lijn had.....
”Ik heb jouw adres van Dries en Henri, ik ben namelijk de man, die het schaatsen binnen Aegon coördineert en ik heb de volgende vraag aan jou!”“Moet jij morgen de honderd kilometer van Schipluiden schaatsen?” Het vroor dat het kraakte en overal in den lande waren wedstrijden en er werd zelfs over een Elfstedentocht gesproken.“Ja, ik start morgen in Schipluiden”, antwoordde ik!“Wil jij morgen op de foto met Henri Ruitenberg en Dolle Dries voor een advertentie van Brinta? Het komt zaterdag in alle landelijke kranten!”Heel voorzichtig vroeg ik wat het opleverde. De prijs bleek niet verkeerd!“Ik ben er morgen. Hoe laat?”“De wedstrijd begint om twee uur, als je om elf uur in café ‘de Sport’ wil zijn, daar is een fotograaf van Aegon”.Iedereen was op tijd en we vertrokken naar de locatie op het ijs waar de foto’s genomen moesten worden. De bedoeling was, dat wij op schaatsen in wedstrijdpak naast elkaar uit een bordje Brinta moesten lepelen.....Alle ingrediënten waren aanwezig om een klassieke foto te maken. Mooi ijs, rietkraag, zonnetje en een molen op de achtergrond.Terwijl Dries, Henri en ik druk lepelden uit het bordje Brinta, maakte de fotograaf wel 60 foto’s. Dat kon dus niet missen dus.Om twee uur starten we met zeventig marathonschaatsers voor de honderd kilometer op een ronde van twintig kilometer. Het was geen gemakkelijke wedstrijd, maar uiteindelijk kwamen we met dertien man voorop. Het werd dan ook een lange sprint met dertien schaatsers, die op de streep afstevenden. Henri was in bloedvorm en won de wedstrijd. Ik werd zesde.Terwijl ik over de streep reed, hoorde ik de speaker roepen: “Rien de Roon, onmiddellijk naar de jurywagen komen!”Ik, moest ik bij de jurywagen komen? Het was wel een beetje rommelig in de spurt geweest, maar ik had wel mijn handen thuis gehouden! Maar er was wat anders aan de hand! Bij de jurywagen stond een wit weggetrokken fotograaf.“Rien, je kunt het geloven of niet” sprak hij, “maar er is geen foto gelukt. Hoe het kan weet ik niet, maar er staat niets op mijn rolletje.... Dit heb ik nog nooit in mijn carrière meegemaakt!! Kan jij Dries en Henri roepen en vragen of we nog even snel wat foto’s kunnen maken?”Daar stonden we dan. Net honderd kilometer achter de rug, nat van het zweet en terwijl het al begon te schemeren in een bevroren bordje Brinta te lepelen.De reclamecampagne was groots. Op zaterdag stond hij paginagroot in alle landelijke kranten, zoals het AD en De Telegraaf onder de kop:MARATHONTOP BETRAPT OP HET GEBRUIK VAN EEN STIMULEREND ONTBIJT..... Het sloeg in als een bom in het marathonpeloton. Er waren marathonschaatsers betrapt op gebruik van Brinta.Na maanden kreeg ik mijn geld pas, omdat er een speciale constructie bedacht was om onze amateurstatus niet in gevaar te brengen.
© Rien de Roon