Verhalen:
Uit het boek "Het belang van borstvoeding"
1. De perzik
Achteraf had ik het beter niet kunnen doen.
Dertig graden en dan gaan koersen in België zonder verzorger is onverantwoord. Normaal gingen we met een groepje wielrenners naar België en ging er altijd wel een supporter mee, die je tijdens de wedstrijd van drank en eten voorzag.
Niemand had trek om mee te gaan: te warm…. Maar ik ging wel….
Over twee maanden moest ik goed zijn in de Jaap Eden schaatsmarathon, die ik graag voor de derde keer wilde winnen. Dat was ook afzien, dus zo’n wielerwedstrijd in de warmte rijden, daar moest je niet kinderachtig over doen. Hoewel, mijn beste wedstrijden reed ik in het voorjaar in koud weer en vorig weekend in Oud Bijerland met die warmte, reed ik niet mijn beste koers. Dolle Dries won daar met een nat washandje onder zijn helm en geen drinkbus mee!
Afijn ,fiets in de auto geladen en noodgedwongen dan maar alleen op weg naar den Bels. Bij chauffeurscafé Joosten in Zundert waren al behoorlijk wat wielrenners aan de koffie. De meesten waren broodamateurs, die haast elke dag in België koersten om een weekgeldje bijeen te sprokkelen.
Het was warm, zo afschuwelijk warm.. Zou ik weer naar huis gaan? Flapdrol!
,,Mannen,waar is het te doen vandaag?”
Ze zaten gebogen over ,,het Gazet van Antwerpen” waar de liefhebberskoersen van die dag in stonden .De meningen waren verdeeld.
,,De meeste coureurs gaan naar Deurne onder Antwerpen”, sprak Peter Gudde, “dan hoef je niet zo lang in die warme auto te zitten”. Zo, dat wist ik dus: daar moest ik niet naar toe om prijs te rijden. Herman Nak en nog een paar gingen naar Ternat bij Brussel, maar die gasten konden goed klimmen en het parkoers daar liep behoorlijk op en af. Daar had ik niets te zoeken, dus koos ik ervoor om in m’n eentje naar Temse te gaan
”Hoe is het parkoers daar Herman?”, want hij was tenslotte kenner-
“Een omloop van tien kilometer Rien, maar wel veel kasseienstroken! Echt wel lastig!”. Dat moest dan maar ,op naar Temse.
De lucht trilde van de hitte, het frituurkot aan het parkoers stonk en er was nog geen coureur te zien. Maar dat was je gewend. Als de start om drie uur is staan om
twee uur zowel de jurywagen als de tien dranghekken op zijn plaats. De eerste Belgische coureurs compleet met verzorger, vader, moeder met wasteiltje en masseur druppelden een half uur voor tijd binnen.
Het was heet, bloedheet. 120 km koers voor de wielen en nog geen Belg gevonden om mij tijdens de wedstrijd nog extra water aan te reiken. Ze hadden allemaal een rotsmoes om “dien enige Ollander aan het vertrek” niet te hoeven helpen!
Twee bidons met drinken kon ik mee nemen, één in de bidonhouder op de fiets en de ander in de rechterzak van mijn koerstrui. Terwijl ik het aantal vertrekkers telde, schilde ik behoedzaam het fluwelen huidje van de prachtige perzik, die ik die ochtend van mijn groenteman annex supporter had gehad. Als je hier geen prijs op rijdt, dan ben je echt een sukkelaar had hij gekscherend gezegd. Maar ja , die ondertoon…..
Er werd ondanks de warmte vanuit het vertrek hard gereden.
Na dertig kilometer brak het peloton, na enkele kogelharde demarrages, in tweeën.
Gelukkig zat ik aan de goeie kant van de breuk! De eerste drinkbidon had ik al leeg en m’n hoofd voelde aan alsof m’n valhelm gekrompen was. Ik probeerde het maar; gooide de lege bidon naar een groepje trappist drinkende Belgische supporters en schreeuwde: “water,water!” Uit m’n ooghoeken zag ik de bidon in de sloot rollen, ze deden geen moeite om hem te pakken. Klote Belgen!.
De wedstrijd werd hard gemaakt door de sterksten, zoals dat altijd gaat. Ik kon me handhaven maar de dorst werd ondragelijk.
Het aanzicht van de toeschouwers aan de kant in klapstoeltjes en bakken bier naast zich, gaf mij haast visioenen Dorst, dorst en nog eens dorst. We hadden 90 km weg en mijn lijf gilde, dat het genoeg geleden had. Maar afstappen terwijl je helemaal voorbij Antwerpen gereden was om te koersen, dat kwam in mijn woordenboek niet voor. Alhoewel?
Ik maakte met mijzelf een afspraak!
Rien, jij mag pas je perzik opeten als de bel voor de laatste ronde klinkt en je nog kans maakt om bij de eerste tien te rijden!
M’n tong voelde als een leren lap en ik zat tegen de kramp aan. Maarrr…nog maar twee ronden en we waren nog met dertien man in koers. Vier Belgen hadden één minuut voorsprong, dus we reden voor de vijfde plek. Als mijn uitgedroogde lijf nog een beetje kon spurten, dan kon ik nog rond de achtste stek eindigen en had ik m’n benzinegeld eruit!
Ik probeerde het nog een keer bij een Belgische coureur in onze groep.
”Allez manneke hedde ge voor mij nog een slok in uwen bidon?”
Hij keek me glazig aan en haalde z’n schouders op. Ik had het kunnen weten, aan een kaaskop, die ook nog een plaats vóór je kon eindigen, wordt geen water gegeven!
De laatste ronde kwam in zicht en de PERZIK in m’n achterzak werd in mijn verbeelding steeds groter en sappiger. Honderdentien kilometer onder de wielen weg en als in een droom hoorde ik de bel luiden…
HET GROTE MOMENT WAS DAAR….
Dramatiek hoort bij de sport. Lek rijden, als het om de overwinning gaat, is erg.
Uit de bocht vliegen terwijl je Nederlands Kampioen Schaatsen kan worden is vreselijk! Maar het drama, dat mij overkwam op die loeiend hete zomerdag in Temse was absoluut onbeschrijfelijk!
Terwijl wij de finishlijn voor de laatse ronde passeerden, rechtte ik mijn rug om van mijn grote sappige perzik te gaan genieten.
Ik reed met opzet op kop om die Belgen een psychologische klap toe te brengen. Mijn rechterhand bracht ik naar mijn rechterachterzak en met m’n middelvinger, wijsvinger en duim omvatte ik die mooie, grote en GLIBBERIGE PERZIK.
Terwijl ik stevig doortrapte bracht ik hem naar m’n mond.
Ik zal het nooit meer te weten komen maar waarschijnlijk kneep ik te hard.
De perzik floepte met veertig kilometer per uur tussen mijn vingers uit. Ik keek hem na, verbijsterd. Mijn wereld stortte in. Een moment flitste door me heen, dat ik moest afstappen en hem oprapen. Ook dat was niet meer nodig, vijf voorwielen van grijnzende Belgen deden MIJN PERZIK volledig uiteenspatten!
Ik reed de wedstrijd uit en werd negende…….