Verhalen:
"De pijn blijft"
Ik liep hem tegen het lijf in de feesttent van Aart Koopmans op de Weissensee. De
recreanten hadden die dag een 200 km toertocht gereden en vertelden in geuren en
kleuren onder het genot van het gele vocht hun verhalen van die dag. Sommige hadden
bevriezingsvlekken op hun gezicht want bij de start om zeven uur 's ochtends was
het 23 graden onder nul... Jan Eise Kromkamp: een kanjer op de schaats maar sinds
een jaar gestopt. Hij oogt nog jong met zijn 47 jaar… We hadden elkaar een tijd niet
gezien en ik vertelde hem van mijn boekje "Het belang van borstvoeding" dat ik had
uitgegeven met 17 verhalen uit mijn sportcarrière. Zijn ogen begonnen te twinkelen.
"Ik weet ook nog wel een paar mooie verhalen!" sprak hij.
"Laat me raden zei ik: Maasland; het N.K op natuurijs……"
De twinkeling verdween uit zijn ogen en veranderde in felheid. "Daar hebben ze mijn
kampioenschap gestolen!" Zijn non-
Ik herinnerde mij nog hoe het gegaan was die dag. Uit drie kandidaten om de titelstrijd te mogen organiseren was Maasland de uitverkorene. Ondanks dat er vanuit het westen dooi op komst was en Giethoorn waarschijnlijk een dag langer vorst beschoren was. Het kampioenschap ging over 100 km en bij de start viel de dooi al in. Het werd een loodzware wedstrijd op het fondantzachte ijs en tot overmaat van ramp ging het nog regenen ook. Een hoop rijders reden drijfnat en verkleumd rond omdat hun schaatsen inhaakten op het zachte puddingijs en daardoor ten val kwamen. Jan Eise en Erik Hulzebosch bleven in de finale over. Het werd een Hitchcockfinale… Een strijd van man tegen man. Ze beloerden elkaar in de laatste kilometers. Wie ging de sprint aan? Jan Eise was een hele rappe sprinter, vooral onder moeilijke omstandigheden en Hulzebosch was nog niet zo bekend. De elfstedentocht van '97 was nog niet verreden maar dat is een ander verhaal!
Het ging loeiend hard op de streep af, althans waar de rijders dachten dat de streep van de finish moest zijn… Maar… er was geen finishstreep, die was weg geregend... De jury raakte in paniek en omdat er ook geen fotofinish aanwezig was en het een close finish was werd Erik als winnaar aangewezen.
Jan Eise en veel mensen die bij de jurywagen stonden zeiden dat Jan Eise eerste was. De scheidsrechter was onverbiddelijk. Heel, heel moeilijk als er geen finishlijn is…
Ik zie ze nog op het podium staan Jan Eise heel teleurgesteld en Erik die een halve
fles Beerenburg voor het oog van de N.O.S.-
"100 %. De jury heeft een foute beslissing genomen!" Er kwam weer een twinkeling in zijn ogen. "Ik heb wel de 200 km van Zevenhuizen gewonnen!"
MAAR: DE PIJN VAN MAASLAND BLIJFT.
© Rien de Roon