"Johannesbeersaft, de godendrank in Inzell..."

Het weer was goed, net onder nul en de vorm was er. Alle ingrediënten om een P.R te rijden. Het was in de zeventiger jaren en we zaten met een groepje Zuidhollandse schaatsers in het toenmalige Mekka van de schaatssport… Inzell! Natuurlijk waren er toen nog snellere banen maar dan moest je naar Alma Ata ver in Rusland tegen Siberië aan. Wij waren natuurlijk niet de eerste de beste schaatsenrijders. Wat te denken van namen als Jan Augustinus de bierdrinkende sprinter; Jan Kooiman de man van de lange adem; Koos Renes aankomend talent; Dick Bodegom en nog diverse andere kanjers.

Klaas Renes was aan zijn tweede schaatscarrière begonnen en reed weer de sterren van de hemel op de 500 meter. Barre man die Klaas, zoals hij aan de start stond. Altijd zijn mouwen opstropend en zijn tegenstander vernietigend aankijkend….

Zoals gezegd het weer was goed en we reden die middag wedstrijden. De meeste rijders hadden die dag superbenen zodat bijna iedereen een P.R. reed! "Vanavond in de ijsbaanbar: bieren!" riep Klaas in de kleedkamer na de wedstrijd, want  P.R.'s worden altijd gevierd.

Om 8 uur zaten we met de hele club rond de stamtafel in de schaatskroeg bij de ijsbaan. De stemming zat er goed in en onze coach Jan Blok uit Fijnaart zat met een rozig hoofd te genieten van het succes van zijn pupillen... Klaas nam de leiding en ging een blaadje bier halen. "Ik geen bier hoor!" riep trainer Blok Klaas nog na. Geen bier, geen bier? Nu waren de rapen gaar. "Blok, nou moet je eens goed luisteren, er zijn P.R.'s gereden en dan wordt er zonder uitzondering bier gedronken."

Maar Klaas kon hoog of laag springen, bij  trainer Blok  kwam er geen bier in z'n lijf! Je kon ook niet anders verwachten, de brave man had in zijn leven nog geen rumboon gegeten, laat staan een biertje of een andere alcoholische versnapering gedronken… "Wat moet je dan?" vroeg Klaas kortaf. "Doe mij maar een Johannesbeersaft", zei Blok bedeesd.

De verhalen waren groot die avond en Blok zat te nippen van zijn Johannesbeersaft… Klaas zorgde er voor dat de kelken goed gevuld bleven en haalde steeds persoonlijk de blaadjes bier op met 1 flesje Johannesbeersaft erbij voor meestercoach Jan Blok. De stemming werd aan tafel onder invloed van Bacchus werd steeds beter en iedereen had  het idee om toch nog een keer wereldkampioen te worden. Alleen begon Blok na het derde flesje Johannesbeersaft bedenkelijk te kijken. "Wat is er Blok…?"vroeg Klaas. "Dat spul is niet goed!" sprak Blok resoluut.

"Geen bier drinken en dan ook nog zitten zeuren over een sapje? Wat proef je dan?" "Ik weet het niet",  sprak onze supercoach twijfelend… "Net of het bedorven is…"

"Laat mij eens proeven",  zei Klaas, de uitbater van een drankenzaak in Nieuwpoort. Hij moest er wel verstand van hebben… Klaas nam een slok en wist het direct! "Jan, dit is het beste spul dat er is, maar weet je wat er aan de hand is?" Nee, schudde Blok. "Dat heb ik ook wel eens in de zaak, dat zijn flesjes die achteraan hebben gelegen en die zijn een beetje gaan gisten. Maar daar is niets mis mee, daar worden ze alleen maar beter van!" Coach Blok knikte begrijpend en riep bravoureachtig "Doe mij er dan nog maar één!" De avond verstreek en de stemming verbeterde onder invloed van de drank. Wat niemand begreep was dat onze supercoach steeds meer begon door te slaan terwijl hij alleen maar Johannesbeersaft op had… Blok had een praats en begon zelfs met dubbele tong te praten. Op het toilet vroeg ik aan Klaas hoe het nu kon dat je van gegist sap zo dronken kon worden. Klaas, onze slijter, dus de deskundige sprak lachend: "Rien, dat kan wel als je maar elke keer een cognacje in het flesje er bij doet!!!!"

Onze supercoach Jan Blok is op handen en voeten naar zijn kamer gegaan en was wat stil de andere dag op het ijs……

© Rien de Roon

De trainerJan Blok die in dit verhaal beschreven wordt is helaas een paar jaar geleden overleden. Hij was een geweldige trainer die zich zijn hele leven met hart en ziel heeft ingezet voor de schaatssport.