"Lek rijden"
V.l.n.r. Gert Ruitenberg, René Ruitenberg, Peter de Vries en Rien de Roon
Na het N.K skeeleren 2003 kwam ik ze na de cours tegen, op de plaats waar het na de wedstrijd altijd gezellig is. Het zijn ook gezellige gasten die skeeleneurs.
Henri en René Ruitenberg en Jan Maarten Heideman stonden in ons groepje met een biertje in de hand te praten. Arjan Smit had de wedstrijd gewonnen en daarmee voor de 5e keer Nederlands Kampioen geworden. Met Henri heb ik al lang contact vanuit de periode dat ik ploegleider was bij Aegon. Henri was kort daarvoor met een special van de E.O op t.v geweest. Het was in verband met het overlijden van Alie, de vrouw van Henri die een jaar daarvoor door een tragisch verkeersongeval om het leven was gekomen. In die special werd geprobeerd om een beeld te geven hoe Henri en zijn kinderen de draad weer opgepakt hadden. Ze hadden aan hun geloof veel steun gehad en waren er sterker in hun geloofsbeleving uit gekomen. "Biertje Rien?", vroeg René? Uit beleefdheid nam ik een biertje…….
Met René heb ik een speciale band terwijl ik toch nooit met hem wedstrijden gereden hebt. Het is het gevoel, niet uit te leggen. Hij is niet zo'n saaie topsporter die na de wedstrijd gelijk verdwenen is. Met een vast groepje waarin meestal ook Peter de Vries, Arnold Stam en Jan Maarten Heideman spreek ik hen dikwijls na de wedstrijd. Dit was ook weer zo'n situatie na het Kampioenschap van Nederland skeeleren in Naaldwijk. We kwamen in het gesprek met een biertje erbij over het geloof! "Ga jij nog zondags naar de kerk?" René keek me verwachtingsvol aan…
"Elke zondag……..als mijn vrouw Ada naar de kerk gaat ga ik met mijn fietsvrienden fietsen!"
"Dat is niet goed", zei hij vastberaden. "JIJ MOET TOCH WEER NAAR DE KERK GAAN!" Ik lachte wat schaapachtig, en het gesprek nam een andere wending. Het was tijd om op te stappen. Ik groette de mannen en liep weg.
"Rien, Rien!" hoorde ik achter me roepen. Het was René! "MORGEN WEL NAAR DE KERK HE?"
"Ik denk het niet", riep ik lachend terug….
"IK DENK DAT JIJ MORGEN EEN LEKKE BAND KRIJGT!" riep hij mij nog quasi waarschuwend na!
Terwijl mijn vrouw zich gereed maakte om naar de kerk te gaan maakte ik mijn racefiets in orde. Het zonnetje scheen nog lekker die zondagmorgen toen ik met zo'n twintig wielrenvrienden van Rockanje vertrok voor een tocht van tachtig kilometer over Voorne. Na anderhalf uur verdween de zon en werd het pikdonker door een zware naderende onweersbui.
ZO ZWAAR, DAT WE DOOR DE POLITIE VAN DE WEG WERDEN GEHAALD EN EEN HALF UUR MOESTEN SCHUILEN ONDER EEN VIADUCT. Geen lekke band gelukkig, maar wel een zware onweersbui!
Zou daar toch die René Ruitenberg in combinatie van onze Lieve Heer niet achter zitten dacht ik…….
15 November van het zelfde jaar. Een schaatsmarathon op de Uithof in Den Haag.
Voor de wedstrijd terwijl René zit in te rijden op de hometrainer/racefiets tik ik
in het voorbijgaan René aan terwijl hij zwetend zich zit warm te draaien. "Hoi René!'
roep ik, zonder hem uit zijn concentratie te proberen te halen! "Ik ben van deze
week veel met jou bezig geweest", roept hij mij na! "Zal wel!" is mijn weerwoord
terwijl ik doorloop... De wedstrijd is gedaan, en in het gezellige gedeelte van de
Uithof waar een biertje getapt wordt kom ik de mannen weer tegen… Heideman, Henri,
Arnold en Peter. We praten wat over de wedstrijd en de tegenslag die Arnold op zijn
pad was tegengekomen in verband met de ziekte van zijn zoontje. Jan Maarten had
de cours gewonnen en René was zevende geworden. Henri had goed zijn werk gedaan.
De D.S.B.-
"Maandagavond," sprak René, "hadden wij met de christelijke topsporters van Wittnes een gebedsgroep en de leider gaf ons de opdracht om drie mensen in je gedachten te nemen en daarvoor de hele week te bidden…. Eén er van was jij…. Dus ik heb de hele week voor je gebeden!"
Ik viel even stil… "Jij voor mij gebeden? Waarom?"
"Ik denk dat er de komende tijd dingen in je leven gaan gebeuren waar jij geen invloed op hebt", sprak René bedachtzaam. Weer kwam bij mij dat zelfde gevoel als in Naaldwijk over me. Zo van: Wat moet ik hier nu mee?! Ik ging er niet verder op in en het werd nog een gezellige avond.
De zondagmorgen er na,het was druilerig weer en Ada stond klaar om naar de kerk te gaan toen ik uit m'n bed kwam. Ada gaf me een zoen en zei, zoals ze elke zondagmorgen zegt: "Zal je voorzichtig zijn met het fietsen…"
Zoals elke zondag: Zij naar de kerk en ik met de jongens tachtig kilometer fietsen! Ik zwaaide haar na terwijl ze met de auto de oprit afreed. Ik keek naar buiten, het was gestopt met regenen , maar het zag er ook niet aanlokkelijk uit om te gaan fietsen... Maar…. Slecht weer of niet, ik ging toch altijd zondags fietsen! Er was vertwijfeling in mijn hoofd. Zal ik mijn auto pakken en ook weer een keer naar de kerk gaan? Ik deed mijn racekleren uit en trok mijn zondagse pak aan… Sommige mensen keken me verbaasd aan toen ik de kerk binnen stapte. Rien de Roon ook weer een keer in de kerk?
Ada zat met een paar andere kerkgangers te praten toen ik de bank in schoof en haar met mijn kont een zetje gaf. Ze keek me aan of ze water zag branden… "Jij?! Wat doe jij hier?" sprak ze bijna onthutst.
"Dat moet je aan René Ruitenberg vragen", antwoordde ik.