Rien het fenomeen

Rien de Roon is een belevenis, een bodemloos vat vol herinneringen en anekdotes. Je vraagt je af of er wedstrijden zijn geweest die hij NIET heeft gereden. Alle kilometers bij elkaar opgeteld is hij al aardig wat keren om de wereld heen gefietst, geskeelerd en geschaatst. En je vraagt je af of er sporters zijn, of bobo's die hij NIET kent, want Rien kent iedereen en iedereen kent Rien.

Op een zonnige donderdagmiddag spreek ik hem in restaurant Kaat Mossel, gerund door zijn buurman/kennis Joop Zijlaard. Als ik aankom zit Rien al binnen; een sportieve, charmante man die je zó inpakt, als je niet oppast, met levendige blauwe ogen en een leeftijdsloze uitstraling.

Jeugd

Rien groeide op in een gezin van 7 kinderen in de naoorlogse jaren. Hij vertelt: "Het is wel eens gebeurd dat op één dag vier van ons op vier verschillende plekken op vier verschillende plaatsen door het ijs zakten. Mijn moeder was helemaal wanhopig, wist niet meer waar ze schone droge kleren vandaan moest halen." Maar hij heeft allemaal goede herinneringen aan zijn jeugd, ook getuige zijn boek "Het belang van borstvoeding". Zijn motto is: "Het leven is één feest, maar je moet zelf elke dag de slingers ophangen."

Als kind werkte hij na schooltijd - of tijdens het spijbelen - op de markt om wat bij te verdienen. Daarna ging hij naar de Ambachtsschool om te leren voor electricien. Dat vak oefende hij twee jaar uit, maar hij vond er niets aan. Vervolgens is hij in de schoenhandel gegaan. Hoe hij dáár terecht is gekomen is een leuk verhaal.

Rien de schoenenman

Op een dag speelde hij met zijn band "The bachelor's skiffle group" ("Het is maar goed dat we op tijd gestopt zijn, dat was de redding voor de Beatles"), toen er een wonderschoon meisje voorbijliep, waar hij zijn ogen niet vanaf kon houden. "Laat maar, Rien", zeiden zijn maats, "veel te hoog gegrepen voor jou."

Maar Rien dacht aan een ander motto ("verliezers wachten tot er iets gebeurt, winnaars doen dingen gebeuren") en stapte op het meisje af, dat -inderdaad-  in eerste instantie niets van hem moest hebben. Om een lang verhaal kort te maken, dat meisje is zijn huidige vrouw Ada, met wie hij intussen twee kinderen en vier kleinkinderen heeft. Ada was de dochter van een schoenenboer en toen Rien doorkreeg dat dat vak je een plezierig leven op kon leveren was de overstap snel gemaakt. Schoenwinkeliers- en middenstanddiploma's werden gehaald em op zijn 23ste had hij zijn eerste zaak, waarna deze doorgroeide naar 5 schoenenzaken, gerund door familieleden.

Maar dan was er natuurlijk nog de sport. Voor Rien als zakenman een kwestie van goed plannen: "Als anderen 's avonds moe op de bank lagen liep ik langs de Waterweg te draven of fietste ik nog even 100 km. 3 x 300 schaatssprongen deed ik tussen de klanten door in de kelder van de winkel. En dan 's avonds snel in de auto naar Amsterdam om op de Jaap Edenbaan te gaan schaatsen..."

Rien de sportman

Schaatsen ging hem goed af. Wielrennen en skeeleren ook (hij werd de eerste nederlands kampioen skeeleren in 1984), maar zijn hart ligt bij de gladde ijzers. Zijn zwakke sprint was in eerste instantie aanleiding om marathons te gaan rijden. Rien presteerde het een keer om op één dag het Zuidhollands kampioenschap langebaan én het Zuidhollands kampioenschap marathon te rijden. Tussendoor had hij net even tijd voor een snelle hap en het slijpen van zijn schaatsen. Hij won beiden.

Zijn laatste NK langebaan reed hij in 1979, in Heerenveen. Ria Visser was de jongste deelnemer en Rien de oudste. Rien werd zesde. Twee dagen later werd in Groningen het NK marathonrijden gehouden, een wedstrijd over 150 ronden. Na 40 ronden pakte Rien een ronde en hij won!

Daarnaast zette hij diverse wielerwedstrijden op zijn naam en reed de Elfstedentocht in 1985 en 1986.

Als mooiste sportmomenten noemt hij meteen zijn bizarre overwinning op de 500 m. (terwijl Rien helemaal geen sprinter is), onder barre weersomstandigheden. Ook 2 overwinningen op de wielermarathon in Oss (300 km, rondjes van 6 km) horen in dit rijtje thuis. Maar zijn grootste prestatie is natuurlijk het 'winnen' van de Elfstedentocht in 1996, als veteraan nog wel!

Rien de trainer

Op een dag stond er een klein meisje voor de deur, dat heel vriendelijk vroeg of ze misschien met Rien mee kon rijden naar de schaatstrainingen. Haar ouders hadden een boerenbedrijf en konden haar niet elke keer helemaal naar Utrecht brengen. Hij stemde toe en ging met haar trainen. Dat kleine meisje was Ria Visser!

Later haalde hij zijn diploma's als schaatstrainer, NSF masseur, deed de docententraining op uitnodiging van de KNSB en nog diverse cursussen. Rien was trainer voor de gewestelijke schaatsselectie, ploegleider/trainer bij Oad, Aegon en Siebrand met o.a. Bart Veldkamp, Henri Ruitenberg, Piet Kleine en Henk Angenent.

Later is hij privé-schaatslessen gaan geven op De Uithof en clinics voor het bedrijfsleven.

Rien de Roon

Lees meer